اگر شك كند كه نماز خوانده يا نه پس هر گاه حدوث شك بعد از گذشن وقت ان نماز باشد اعتنا نكند وبنا گذارد كه خوانده چه شك در يك نماز باشد يا دو نماز واگر هنوز وقت باقي باشد بايد بجا أورد مثل انكه شك كند كه نماز صبح را خوانده يا نه يا ظهر وعصر را خوانده يا نه يا بعد از انكه مىداند ظهر را بجا أورده شك كند كه عصر را خوانده يا نه لكن اگر بداند عصر را خوانده ونداند پيش از ان ظهر را خوانده يا نه محتمل است كه بنا گذارد خوانده لكن أحوط ان است كه ظهر را بجا أورد بلكه وجوب ان خالى از قوت نيست بلكه هر گاه در وقت مختص عصر شك كند كه ظهر را أورده يا نه با علم بانكه عصر را بجا أورده أحوط بجا اوردن ظهر است هر چند در اين صورت احتمال بناء گذاردن بر انكه ظهر را بجا أورده أقوى از سابق است زيرا كه مىتوان گفت كه وقت ظهر گذشته وشك بعد از وقت است بلى در صورتيكه زيادة از چهار ركعت از وقت باقي نمانده ونماز عصر را هم نخوانده باشد يا شك در خواندن ان داشته باشد وعلاوة شك كند كه ظهر را بعمل أورده يا نه واجب است عصر در انوقت بجا أورد وحكم شك بعد از وقت را نسبت بظهر جارى كند هر چند أحوط قضاء كردن ظهر است نيز ( مسألة 2 ) هر گاه مقدار يك ركعت باخر وقت بيشتر باقي نمانده وشك كند كه نماز را بجا أورده يا نه ايا بايد ان را بعمل أورد يا نه أقوى أول است بخلاف انكه كمتر از مقدار يك ركعت باقي مانده شك كند كه در اين صورت اعتنا نكند ( مسألة 3 ) هر گاه مظنه كند كه نماز را كرده ظاهر ان است كه در حكم شك باشد وتفصيل ما بين وقت وخارج وقت در ان جارى باشد وهم چنين در حكم شك است مظنه بانكه نماز را نكرده ( مسألة 4 ) اگر شك كند كه وقت گذشته يا باقي است حكم بقاء وقت در ان جارى است ( مسألة 5 ) هر گاه در أثناء نماز عصر شك كند كه ظهر را كرده يا نه پس اگر در وقت مختص بعصر است بنا گذارد كه كرده واگر در وقت مشترك باشد بايد بنا گذارد كه نكرده وعدول بظهر كند ( مسألة 6 ) اگر بداند يكى از ظهر وعصر را خوانده ونداند بنيت كدام بجا أورده كفايت مىكند چهار ركعت ديگر بقصد ما في الذمة بعمل أورد چه در وقت يا خارج وقت بلى اگر در وقت مختص بعصر باشد جايز است بنا گذارد كه آنچه بجا أورده ظهر بوده وانوقت بقصد نماز عصر ان نماز را بجا أورد واگر بداند يكى از مغرب وعشا را بجا أورده ونداند كدام را بجا أورده بايد هر دو را بجا أورد چه در وقت يا خارج ان ودر